Friday, 9 February 2018

10 Years of Parkour

Monday 11 Feb 2008. I had just moved to London, when decided to skip my kick boxing training (the reason I moved to London) to give Parkour a try and join the legendary Parkour Generations Monday Indoor class at Moberly Sports Centre.
I didn’t know what to expect or had any goals. I had seen most of the Parkour videos on Youtube (there were not so many back then anyway) and it just seemed like something fun, not hard and definitely not a discipline to focus on.
….Couldn’t even follow the warm up! Cant even describe how socked I was by the training. I was considering myself fit and strong, as I had been training and competing in martial arts and kick boxing for about 8 years already, but the only thing that was crossing my mind while lying on the floor unable to do any more press ups was: ‘’what is going on in here?’’
I kept going to this class a few times every month, as it was fun and was a good way to improve my strength and stamina for kick boxing competitions.  
Within a year I had almost quit kick boxing, joined the PK Gen outdoor classes as well (one of the best decisions I ever made) and started training outdoors regularly with good friends I made at the classes and jams.
The rest is History…

10 Persons that influenced my life and my Parkour these 10 years 
( in order of date of appearance :P )
1, 2 Dan Edwards & Forrest: First instructors I met in my first PK class. Greatfull to be you guys.
3 Stephane Vigroux: Instructor at most of the Tuesday outdoor classes around London. So lucky to be taught mostly about the spirit of the discipline by such a legend.
4. Christopher Keighly: One of the instructors that was giving us hard times at the Moberly classes. Was so great having him run my ADAPT level 2 and first ever that happened in Greece.
5. Blane: No words to describe the appreciation. The best of the best! So lucky to be able to call him friend. Still remember the first moment I met him in person.
6. Lauri: My training buddy and my best man! The one who made me enjoy and love Parkour the most.

7. Stephen Moss: The leader! Can remember seeing him moving at the Moberly class as a student. And of course instructor at the 1st Athens International seminar!!
8. Anma: Brother. The guy that pushes me to become better the most!
9. Bill: Brother #2, best guy in the world (even if he pisses me off most of the times :P )     
10. Leon: The rock! Nough said!          

10 years in 10 moments
1. My first class at Moberly Sports Center. ‘’What is going on in here?’’
2. My first precision in height at Elephant & Castle spot during a PK Gen class. Still remember how Blane put 5 or 6 people underneath to catch me in case I would fall, in order to make me do it.

3. The moment Lauri introduced himself to me and every Friday we were training all day together.
4. The fun plays at Beckton
5. The first Athens International gathering

6. The 2nd, 3rd, 4th, 5th… Athens International gatherings and the days before and after.
7. The weekend when 7 people visited from London

8. The day that the Athens Parkour Academy - New World opened its doors to the public

9. The day I stepped into the TEFAA gym for the first time and met Anma and Bill.
10. The hug I received at the end of our first summer camp.

I tried to write this as fast as possible, in order to really write the first things that came to my mind. If I keep thinking I will have trouble deciding on just 10 to choose.  

To the next 10 years! 

Tuesday, 12 September 2017

Περί Άθλησης Ο Λόγος


Γιατί αθλούμαστε; Γιατί παρακολουθούμε αθλήματα; Γιατί υποστηρίζουμε τις ομάδες μας; Γιατί ‘’σπρώχνουμε’’ τα παιδιά μας στον αθλητισμό;

Πολλά ερωτήματα. Μα η απάντηση είναι απλή, σωστά;
Επειδή είναι διασκεδαστικό και μας βοηθάει να διατηρήσουμε ένα ‘’καλό’’ τρόπο ζωής και να παραμένουμε υγιής και δυνατοί.
Σε έναν τέλειο κόσμο, η παραπάνω πρόταση θα μπορούσε να είναι η απάντηση και για τις 4 ερωτήσεις. Όμως δυστυχώς (ή ευτυχώς) δεν ζούμε σε έναν τέλειο κόσμο...

Πριν μερικές ημέρες, ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες αθλητές όλων των εποχών, ο Νίκος Γκάλης, συμπεριλήφθηκε και επίσημα στο Hall of Fame της παγκόσμιας καλαθοσφαίρισης. Το παρακάτω βίντεο με την ομιλία του κατά τη διάρκεια της τελετής που πραγματοποιήθηκε προς τιμήν του, για να επισημοποιηθεί το γεγονός αυτό, έγινε viral και προωθήθηκε στα μέσα κοινωνική δικτύωσης και τα site, από όλο τον περήφανο Ελληνικό λαό, απλούς πολίτες και δημοσιογράφους.

Οι περισσότεροι από αυτούς, είναι οι ίδιοι, που μερικές μέρες πριν κράζανε και απεγνωσμένα γράφανε για το πόσο ταπεινωτικό είναι, η Εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης να κάνει 3 συνεχόμενες ήττες στον πρώτο γύρο του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης και να κινδυνεύει να αποκλειστεί από τη συνέχεια του τουρνουά. Και δεν αναφέρομαι σε απλή κριτική της απόδοσης της ομάδας, αλλά σε απαξίωση παικτών και προπονητών και απαίτηση για καλύτερη πορεία και κατάκτηση μεταλλίων.  

Σε κάποιο σημείο της ομιλίας του ο Νίκος Γκάλης αναφέρει τα εξής: «Το θέμα δεν είναι η κατάκτηση τίτλων, αλλά είναι κάτι πιο σημαντικό και θα σας πω ένα παράδειγμα. Μια μέρα περπατούσα στη Θεσσαλονίκη και μία κυρία που δεν ήξερα με πλησίασε. Νόμιζα ότι ήθελε μια αναμνηστική φωτογραφία ή ένα αυτόγραφο, ως συνήθως. Με αγκάλιασε και μου είπε: ''Νίκο, θέλω να σ’ ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου. Μου έδωσες το μεγαλύτερο δώρο. Έσωσες τον γιο μου''. Μου εξήγησε ότι ο γιος της ήταν εθισμένος στα ναρκωτικά, αλλά το ξεπέρασε όταν βρήκε το νόημα της ζωής στο μπάσκετ. Αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να προσφέρει στην κοινωνία ένας αθλητής»

Αναρωτιέμαι λοιπόν, πως είναι δυνατόν ο ίδιος άνθρωπος που θεωρεί την όλη ομιλία του Νίκου Γκάλη άξια αναφοράς, να εκνευρίζεται και να αντιδρά με τον τρόπο που όλοι βιώνουμε καθημερινά σε τυχόν ήττες της εθνικής ομάδας, του συλλόγου που οπαδικά υποστηρίζει ή και του ίδιου του παιδιού του . Τι μας ενδιαφέρει περισσότερο τελικά, η άθληση και το άθλημα ή μήπως η νίκη και μόνο η νίκη; Ξεκινώντας ένα άθλημα, πριν καν δούμε αν το άθλημα μας ταιριάζει, έχουμε σαν στόχο να γίνουμε εμείς ή τα παιδιά μας, αθλητές ή πρωταθλητές; Τα αθλήματα που παρακολουθούμε τα παρακολουθούμε επειδή μας διασκεδάζουν ή επειδή η ομάδα μας θα κερδίσει;

Στο άθλημα με το οποίο ασχολούμαι τα τελευταία 10 χρόνια της ζωής μου, το Parkour, και το οποίο έχω τη χαρά και τη τιμή να διδάσκω στους νέους και να προωθώ στη χώρα μας, καθημερινά συναντώ πολλούς γονείς οι οποίοι φέρνουν τα παιδιά τους για να ξεκινήσουν την εκμάθηση του. Το 99% των γονιών αυτών φέρνουν τα παιδιά τους, επειδή τα παιδιά αυτά το ζήτησαν και το θέλουν πάρα πολύ, έχοντας ένα τεράστιο άγχος για το άθλημα με το οποίο τα παιδιά τους θέλουν να ασχοληθούν, επειδή το θεωρούν επικίνδυνο. Ξεκινώντας όμως και βλέποντας τι είναι πραγματικά το Parkour και πως γίνεται μια τυπική προπόνηση, το άγχος αυτό και ο φόβος φεύγουν. Παρολ’αυτά και αφού αφήσουμε πίσω τον αρχικό φόβο, δύο πολύ σημαντικά προβλήματα παραμένουν.

Αρχικά, το μεγαλύτερο ποσοστό των γονιών δεν βλέπουν ποτέ σοβαρά την ενασχόληση των παιδιών τους με το άθλημα. Αυτό συμβαίνει για τον πολύ απλό λόγο οτι το Parkour είναι ένα μη ανταγωνιστικό άθλημα, χωρίς πρωταθλήματα, αγώνες και άμεσους στόχους, όπως για παράδειγμα να πάρουν μια ζώνη, όπως στις πολεμικές τέχνες, να κατακτήσουν ένα μετάλλιο ή να μπουν σε κάποια ομάδα με προοπτικές να συνεχίσουν και σε επαγγελματικό επίπεδο.
Το Parkour είναι πολύ μακριά από όλα αυτά, όμως έχει και αυτό έναν στόχο (μεταξύ άλλων) ο οποίος είναι καθημερινός. Να βρισκόμαστε ΠΑΝΤΑ στο καλύτερο δυνατό επίπεδο φυσικής και ψυχολογικής κατάστασης, δύναμης και υγείας για τον εαυτό μας και τους γύρω μας.
Ο στόχος αυτός δεν εγκαταλείπεται ποτέ, όπως ποτέ δεν έχουμε την ψευδαίσθηση της τελειότητας. Τι παραπάνω θα μπορούσε να ζητήσει κάποιος από μία ενασχόληση ή άθλημα; Να σε κρατάει πάντα σε εγρήγορση και πάντα να ξεπερνάς τον εαυτό σου. Αυτός είναι ο ‘’αντίπαλος’’ σου. Το Parkour έχει ακόμα πολλά εξαιρετικά στοιχεία σαν άθλημα, στόχους και λόγους ύπαρξης, τα οποία όμως δεν είναι του παρόντος.
Δυστυχώς όμως, αυτό δεν είναι αρκετό για τους περισσότερους γονείς που θέλουν να δουν τα παιδιά τους πρωταθλητές και είναι πεπεισμένοι πως θα τα καταφέρουν πριν καν ξεκινήσουν με οποιοδήποτε άθλημα.
Είναι πολλές οι περιπτώσεις και τα παραδείγματα γονιών που φέρνουν τα παιδιά τους σε εμάς, μη μπορώντας να κάνουν αλλιώς, αφού τα παιδιά το ζητούν, αλλά παράλληλα στέλνουν και σπρώχνουν τα παιδιά τους και σε άλλα πιο επικερδής αθλήματα όπως το ποδόσφαιρο, λέγοντας οτι τα παιδιά τους είναι ‘’ταλέντα’’ και δεν πρέπει να το σταματήσουν, ακόμα και όταν τα παιδιά έχουν χαρακτηριστικά επιλέξει με τι πραγματικά θέλουν να ασχοληθούν. Ας μην αναφερθούμε στις περιπτώσεις που γονείς φοβούνται το Parkour λόγω του πόσο επικίνδυνο είναι, αλλά για το ποδόσφαιρο ούτε σκέψη... (...Στην Αμερική στατιστικά το Parkour είναι πολύ χαμηλότερα στη λίστα επικίνδυνων αθλημάτων, απ’ ότι το ποδόσφαιρο, με πολύ μικρότερο ποσοστό τραυματισμών ανά ώρες προπόνησης)

Το δεύτερο πρόβλημα, είναι το σύνηθες φαινόμενο που κυριαρχεί και στα υπόλοιπα αθλήματα, όπου γονιός παρεμβαίνει και εμποδίζει το έργο του προπονητή, θέλοντας να σπρώξει το παιδί σε καλλίτερες επιδόσεις, με αντίθετα φυσικά αποτελέσματα. Πόσες φορές γονιός έχει κάνει παρατήρηση στο παιδί του επειδή δεν είχε την αναμενόμενη επίδοση ή έχει προσπαθήσει να διορθώσει τυχόν λάθη του; Συμπεριφορές σαν αυτές είναι καταστρεπτικές και έχουν μόνο αρνητικές επιπτώσεις. Το παιδί νοιώθει άσχημα και θεωρεί οτι απογοητεύει τους γονείς του, με αποτέλεσμα να αγχώνεται και να αποκτά ένα τεράστιο βάρος, μαζί με την ευθύνη της επιτυχίας. Επιπλέον, δεν μπορεί να κατανοήσει το ρόλο του προπονητή, χάνει τις έννοιες του σεβασμού και της ιεραρχίας που αναπτύσσονται μέσα από τον αθλητισμό και τελικά καταλήγει να κάνει το εκάστοτε άθλημα μόνο σαν αγγαρεία μέχρι τελικά να το αφήσει τελείως.

Σαν λαός θα πρέπει να εκπαιδευτούμε ακόμα πολύ μέχρι να κατανοήσουμε την αναγκαιότητά της άθλησης και του αθλητισμού για τη ζωή μας, είτε σαν μέσω διασκέδασης το οποίο μας χαλαρώνει από το άγχος της καθημερινότητας, είτε σαν το εργαλείο για να παραμείνουμε υγιής και δυνατοί. Μπορεί πραγματικά να γίνει ένα κομμάτι της ζωής μας που μόνο καλά έχει να δώσει.
Επίσης, κάθε παιδί είναι ξεχωριστό και έχει τα δικά του προσωπικά όνειρα. Ο γονιός πρέπει να κατανοήσει τις ανάγκες του παιδιού του και πως πιθανότατα δεν θα έχει τις ίδιες βλέψεις με αυτόν. Βοηθήστε τα παιδιά σας να στρέψουν το βλέμμα τους στη σωστή κατεύθυνση, αλλά αφήστε τα να δουν αυτό που θέλουν να βρουν εκεί.

Και επιτρέψτε μου μερικές συμβουλές...

Ευχαριστηθείτε το είτε το βλέπετε, είτε το παίζετε...
Η άθληση είναι ένα ‘’αναγκαίο κακό’’ για την υγεία μας. Κάποιοι τυχεροί περνούν καλά όταν γυμνάζονται, οι υπόλοιποι όμως θα πρέπει να κατανοήσουν πως η άθληση είναι απαραίτητη για τη σωματική και ψυχική μας υγεία, βρίσκοντας τον καλύτερο τρόπο για να το κάνουν ώστε να είναι όσο το δυνατόν λιγότερο καταναγκασμός. Υπάρχουν χιλιάδες τρόποι για να αθληθεί κάποιος, οι περισσότεροι από αυτούς είναι παιχνίδια (τένις, ποδόσφαιρο, χορός κτλ) Σίγουρα κάποια διασκεδαστική μορφή άθλησης ταιριάζει και σε εσάς.
Διδάξτε τα παιδιά σας να αγαπούν τον αθλητισμό και όχι τα μετάλλια. Χωρίς άγχος ο πρωταθλητισμός έρχεται αβίαστα όπου υπάρχει και αγάπη για το κάθε άθλημα.
Αφήστε τα ελεύθερα να ασχοληθούν με πολλά και διάφορα σπορ μέχρι να βρουν αυτό που τους ταιριάζει και θα αγαπήσουν, επειδή με αυτό θα περνούν καλά. Ακόμη και αν αυτό σημαίνει οτι θα αλλάζουν αθλήματα κάθε χρονιά. Έτσι και αλλιώς όλα τα αθλήματα έχουν κάτι να προσφέρουν και να αφήσουν σε κάθε παιδί.
Όλα τα παιδιά δεν θα γίνουν πρωταθλητές, όπως όλοι οι άνθρωποι δεν θα γίνουν επιστήμονες. Όσο και αν αυτό πονάει τους μπαμπάδες, Ο ΓΙΟΣ ΣΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΕΟΣ ΜΕΣΣΙ! Αστον τουλάχιστον να είναι ο Νικολάκης...
Το να υποστηρίζεις την ομάδα σου έχει το χαβαλέ του! Σε μερικές νίκες και κατακτήσεις νοιώθουμε πραγματικά υπέροχα, σαν να είναι δικιά μας νίκη. Όταν όμως η ήττα μας στεναχωρεί και μας επηρεάζει περισσότερο από όσο θα πρεπε, ίσως η παρακολούθηση τέτοιων αθλημάτων να μην είναι καλή για εμάς.
Η ήττα είναι κομμάτι του παιχνιδιού. Αν δεν υπήρχε αυτή δεν θα είχε αξία η νίκη. Όσο πιο πολύ χάσεις, τόσο πιο πολύ θα ευχαριστηθείς τη νίκη όταν αυτή έρθει.
Οι προπονητές είναι εκεί για τα παιδιά σας. Αφήστε τους να κάνουν τη δουλειά για την οποία τους πληρώνεται. Αν είχατε κάποια/ον να σας καθαρίζει το σπίτι δεν θα επιλέγατε να σφουγγαρίζετε εσείς, σωστά;
Το "δεν έχω χρόνο να αθληθώ" δεν είναι δικαιολογία. Η εβδομάδα έχει 168 ώρες, για ύπνο χρειαζόμαστε 56, για την εργασία μας χοντρικά αν υπολογίσουμε και τις μετακινήσεις 50, φαγητό - χαλάρωση άλλες 20 ώρες ίσως. 126 ώρες σύνολο. Μας μένουν 42 ώρες ελεύθερου χρόνου την εβδομάδα για να διαθέσουμε στον εαυτό μας, σε φίλους και οικογένεια. 42 ώρες! Σχεδόν 2 ολόκληρες ημέρες. Πόσες από αυτές τις ώρες περνάτε άσκοπα στο Facebook ή μπροστά στη τηλεόραση? Τι θα λέγατε να αρχίσετε να διαθέτετε 6 από αυτές τις 42 ώρες για να γυμναστείτε; Θα δείτε ότι υπάρχει και πάλι αρκετός χρόνος για το instagram και τις selfie που θα βγάλετε κάνοντας κοιλιακούς! Ή μήπως οι 6 ώρες είναι πολλές και εσείς είστε πολυάσχολοι; Ok! 30 λεπτά jogging, 3 φορές την εβδομάδα ισοδυναμεί σε 1,5 ώρες την εβδομάδα. Σίγουρα πολύ καλύτερο από το καθόλου. Αν δεν μπορείτε να διαθέσετε 90 λεπτά την εβδομάδα για τον εαυτό σας, ίσως να πρέπει να επανεξετάσετε το προγραμματισμό και τη ζωή σας γενικότερα. 

Πάνος ''toge'' Αλμανλής
Athens Parkour Academy

Wednesday, 8 October 2014

Το Φευγιό ή αλλιώς Parkour

Ξεκινάω να γράφω το πρώτο μου προσωπικό κείμενο για το μπλοκ που έφτιαξα πριν χρόνια, αφού μέχρι τώρα ήμουν αρκετά πιεσμένος χρονικά (τεμπέλης). Ακόμα και τώρα δεν ξέρω πως ακριβώς πήρα την απόφαση να γράψω, αφού αυτά που θα αναφέρω φαντάζομαι πως είναι ήδη γνωστά σε όσους ασχολούνται με το Parkour και ούτε πρόκειται να ωθήσουν ή να βοηθήσουν κάποιον να ξεκινήσει το άθλημα μας. Ελπίζω όμως, πως ίσως είμαι αρκετά τυχερός ώστε να το διαβάσουν κάποιοι που με λίγη φαντασία ή απλή λογική, θα ξεκινήσουν να διορθώνουν κάτι που απλά με εκνευρίζει όταν το βλέπω.  

Ο λόγος ύπαρξης του κειμένου αυτού είναι η αναφορά στο Parkour, κυρίως από τα Media, ως η ‘’τέχνη της φυγής’’. Λέω κυρίως από τα media, καθώς δεν έχω ακούσει κάποιον αθλητή της Ελληνικής κοινότητας να αναφέρει τον όρο αυτό είτε σε συζητήσεις, είτε σε συνεντεύξεις. Αυτονόητα λοιπόν, καταλήγω στο συμπέρασμα πως τον όρο αυτόν τον συνέλαβε κάποιος ‘’δημοσιογράφος’’;; ή αρθρογράφος;;  Είμαι σίγουρος, πάντως, πως ξεκίνησε από άνθρωπο των ΜΜΕ και όχι από κάποιον σε άμεση ενασχόληση με το parkour. …Αυτό έχει συμβεί και πάλι στο παρελθόν, στο εξωτερικό όμως αυτή τη φορά. Νονός του ‘’Free Running’’ θεωρείται ο σκηνοθέτης ενός ντοκιμαντέρ σχετικά με το Parkour, ο οποίος ήθελε να δώσει κάποιον αγγλικό όρο στο parkour (…και όχι να διαχωρίσει το ‘’πρακτικό’’ parkour από το Parkour με ακροβατικά, όπως πολλοί νομίζουν…. αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία…) ώστε να το κάνει πιο προσιτό στο Αγγλικό κοινό, το οποίο δεν τα πάει και πολύ καλά με τις ξένες γλώσσες…  Κάπως έτσι, και εδώ, από τη στιγμή που το Parkour άρχισε να αποκτά αναγνωρισιμότητα και τα κανάλια και ο έντυπος τύπος βρήκαν κάτι καινούργιο για να ασχοληθούν ώστε να γεμίσουν τον τηλεοπτικό τους  χρόνο ή τις σελίδες τους, έκανε την εμφάνιση της και ‘’η τέχνη της φυγής’’. 

Όταν έβλεπα ή διάβαζα συνεντεύξεις άλλων αθλητών της κοινότητας μας και συναντούσα στους τίτλους ή στις αναφορές των εκάστοτε δημοσιογράφων ή παρουσιαστών τον όρο ‘’τέχνη της φυγής’’ απλά το προσπερνούσα. Δεν μπορούσα όμως να κάνω το ίδιο όταν άρχισα να βλέπω τη φράση αυτή και σε δικές μου συνεντεύξεις. Για το λόγο αυτό τα τελευταία χρόνια όποτε έχω τη χαρά και την τιμή (πάντα είναι χαρά μου και τιμή μου να μιλάω για το Pk και να εκπροσωπώ την κοινότητα όσο καλύτερα μπορώ ανεξαρτήτως του μέσου στο οποίο απευθύνομαι) να δίνω μια συνέντευξη φροντίζω πρώτα από όλα να αναφέρω πως το Parkour δεν είναι η τέχνη της φυγής. Αυτό όμως δεν βοήθησε και πολύ! Πάντα υπάρχει τρόπος για τους δημοσιογράφους να προσπερνάνε αυτά που θεωρούν αυτοί ανούσια και να συμπληρώσουν με κάτι πιο ‘’πιασάρικο’’. Όταν περιμένουμε να δούμε το τελικό αποτέλεσμα κάποιας συνέντευξης που έχουμε δώσει, ποτέ δεν ξέρουμε τι θα έχει προστεθεί στα λεγόμενα μας, με αποτέλεσμα στο τέλος να σκεφτόμαστε: ''μα καλά με αυτόν τον άνθρωπο δεν μιλούσα τόσες ώρες??'', ''αυτά του είπα εγώ??''. Ίσως να μη μπορούμε να αποφύγουμε αυτές τις 'σάλτσες' οι οποίες ποτέ δεν ξέρουμε από που θα 'φυτρώσουν', μπορούμε όμως να κατακρίνουμε εξ αρχής αυτή τη φράση η οποία τείνει να καθιερωθεί. Αυτή θα πρέπει να είναι η δικιά μας αντίδραση.  

Θα μου πείτε τώρα, και καλά γιατί τόση κάψα; Τι σε χαλάει τόσο πολύ; Και όντως δεν είναι ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της κοινότητας μας. Οι λόγοι όμως είναι πολλοί, και βασικότερος όλων, είναι πως η φυγή σαν λέξη δεν εκφράζει καθόλου αυτό που κάνουμε. Αντιθέτως, αυτό που κάνουμε κυρίως, είναι να μένουμε και να επιμένουμε σε πράγματα που θέλουμε να καταφέρουμε. Ο τυπικός ορισμός του Parkour (…έχει ως στόχο την ταχύτατη και βέλτιστη δυνατή μετακίνηση από οποιοδήποτε σημείο του χώρου Α σε διαφορετικό σημείο Β…) αναφέρει τον όρο μετακίνηση. Γιατί δεν το λέμε τότε ‘’η τέχνη της μετακίνησης’’ ή ‘’τέχνη της υπερπήδησης’’? Θα ήταν πολύ πιο κοντά σε αυτό που κάνουμε. Δεν φεύγουμε κύριε! Δεν πάμε αλλού, εδώ είμαστε!  Οφείλω πάντως να παραδεχτώ πως η προσπάθεια ήταν  καλή!! ‘’Η τέχνη της φυγής’’ …ακούγεται κάπως, έτσι?!! Γιατί δεν το αλλάζουμε τότε σε ‘’Φευγιό’’ ;; Πως σας φαίνεται;

Ίσως φαίνεται αστείο, όμως δεν είναι τυχαίο πως πολύ συχνά ακούμε ατάκες του τύπου: ‘’θα γινόσασταν καλοί διαρρήκτες’’, ‘’θα ξεφεύγατε εύκολα από την αστυνομία’’ και άλλα τέτοια. Κανείς όμως δεν λέει ‘’θα κυνηγούσατε εύκολα κάποιον τσαντάκια’’ ή ότι κάτι καλό θα μπορούσε να προκύψει από την ενασχόληση μας με το συγκεκριμένο άθλημα.  Όλα αυτά είναι άμεσα συνδεδεμένα και δημιουργούν εντυπώσεις ακόμα και υποσυνείδητα. Στο μυαλό πολύ κόσμου οι Traceurs είναι απλά ταραξίες που κάποιος τους κυνηγάει και αυτοί τρέχουν/φεύγουν. Όταν μας συναντήσουν να κάνουμε προπόνηση μπορεί να έχουν πρόβλημα επειδή μπορεί να δημιουργήσουμε φθορές, ενώ μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν έχουν καν προσέξει σε τι κατάσταση μπορεί να βρίσκεται ο συγκεκριμένος χώρος και δεν ενοχλούνται από όσους ρίχνουν τις τσίχλες, τα τσιγάρα και τους καφέδες τους σε μάρμαρα και πεζόδρομους δίπλα ακόμη και από μνημεία. 

Έπειτα, είναι και η ανούσια και χωρίς λογική μίξη ξένων όρων στην Ελληνική ομιλία και γλώσσα. Χρησιμοποιούμε ξένους όρους και λέξεις εκεί όπου υπάρχουν αντίστοιχες Ελληνικές και ψάχνουμε να δημιουργήσουμε νέες λέξεις για να μεταφράσουμε ξενόφερτα trends, αθλήματα κτλ. Για το basketball και τον παίχτη του, υπάρχουν Ελληνικές λέξεις, (καλαθοσφαίριση - καλαθοσφαιριστής) παρ’ όλα αυτά  χρησιμοποιούμε τις λέξεις basket και μπασκετμπολίστας???. Γιατί λοιπόν δεν μένουμε απλά στη λέξη Parkour, την οποία μπορούμε εύκολα να κάνουμε Παρκούρ για όσους δεν μπορούν να διαβάσουν τους Λατινικούς χαρακτήρες?? Και αν και οι λέξεις Traceur και Traceuse σας φαντάζουν δύσκολα θα μπορούσαμε να αντέξουμε ακόμα και το Παρκουρίστας! Σίγουρα καλύτερο από το ‘’Ο τεχνίτης της Φυγής’’ ή ‘’ο καλλιτέχνης της φυγής’’. Τι λέτε;   

Το θέμα δεν χρειάζεται μεγαλύτερη επέκταση και δεν θέλω να σας κουράσω άλλο. Το συμπέρασμα είναι πως το Parkour έχει ήδη αρκετά ονόματα (parkour, free running, arts du deplacement, αυτό το τελευταίο ειδικά μη με ρωτήσετε πως προφέρεται) δεν χρειαζόμαστε ακόμα ένα. Έτσι και αλλιώς η Ελλάδα έχει γεννήσει όλες τις επιστήμες, αρκετά αθλήματα κτλ, για τα οποία παγκοσμίως χρησιμοποιούνται οι Ελληνικοί όροι, ενώ εμείς χρησιμοποιούμαι ξένους όρους εκεί που δεν χρειάζεται. Ας αφήσουμε λοιπόν το parkour ως έχει και αν κάποια στιγμή θελήσουμε να του δώσουμε και Ελληνικό όνομα, μπορούμε να το κάνουμε και μόνοι μας.   

Thursday, 2 January 2014

Blane's 50 Ways To Be and To Last in Parkour | Part 2 - Training The Mind

50 τρόποι για να υπάρχεις και να διαρκέσεις στο Parkour |  Μέρος 2 - Εκπαιδεύοντας το μυαλό

For the original post press here
Για το άρθρο του Blane στα Αγγλικά πατήστε εδώ.

Στο δεύτερο από τα πέντε μέρη αυτής της σειράς, θα καλύψω αυτές που πιστεύω ότι είναι οι πιο σημαντικές πτυχές για την εκπαίδευση του μυαλού, ώστε να είναι ισχυρό για την εξάσκηση του Parkour. Τα θέματα δεν αναφέρονται κατά σειρά προτεραιότητας, αλλά έχουν ως στόχο να παρέχουν συμβουλές για την ανάπτυξη και τη διατήρηση μιας αποτελεσματικής νοοτροπίας για την εκπαίδευση και τη βελτίωση στο Parkour. Για να είμαι σαφείς, η ανάπτυξη ενός δυνατού μυαλού είναι ακόμη πιο δύσκολη από την ανάπτυξη ενός δυνατού σώματος και δεν θα συμβεί εν μία νυκτί. Το Parkour δεν είναι εύκολο από καμία άποψη, οπτική γωνιά ή μορφή. Συχνά θα σας δοκιμάσει και θα σας πιέσει με τρόπους που δεν θα απολαύσετε. Κάποιες φορές θα τραυματιστείτε. Σε κάθε προπόνηση θα εκθέτει και να τονίζει τις αδυναμίες σας, τόσο σωματικές όσο και ψυχολογικές και θα σας δώσει μία βάναυσα ειλικρινής απάντηση, αν ρωτήσετε: ‘’Λοιπόν, τι μπορώ να δοκιμάσω σήμερα;".

Για να διαβάσετε μια συνολική εισαγωγή για αυτή τη σειρά άρθρων ή να θυμηθείτε το πρώτο μέρος, το οποίο καλύπτει την εξάσκηση του σώματος, μπορείτε να κάνετε κλικ εδώ.


14) Η Τέχνη του Πολέμου

Ο καθένας είναι διαφορετικός, αλλά με τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα, όταν αφαιρεθεί από το σύνολο το περιτύλιγμα, το Parkour στον πυρήνα του είναι η αντιμετώπιση προκλήσεων και εμποδίων, χρησιμοποιώντας την κίνηση ως ένα είδος όπλου σε αυτή την αντιπαράθεση. Σε κάθε είδους σύγκρουση, η μία πλευρά είτε θα κερδίσει ή θα χάσει και αυτό ισχύει και στο Parkour. Όταν είστε αντιμέτωποι με έναν κατώτερο αντίπαλο, τότε έχετε περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας, αλλά θα πρέπει ακόμα και έτσι να είστε προσεκτικοί και να υπολογίζετε την προσέγγισή σας... Και όσο πιο ταιριαστός είναι ο αντίπαλός σας σε σχέση με τις ικανότητές σας, τόσο περισσότερες ελπίδες έχει για να σας νικήσει. Φυσικά, αν επιλέξετε να αντιμετωπίσετε έναν αντίπαλο που ξεπερνάει τις δυνατότητες σας,  τότε καλύτερα να έχετε ένα πάρα πολύ καλό λόγο για αυτό, διότι πιθανότατα θα χάσετε.

Για μένα, τα άλματα είναι όλα τα ίδια σε πολλά πράγματα. Ακόμη και τα εύκολα απαιτούν την προσοχή και την αυτοσυγκέντρωση σας ή θα μπορούσαν να σας τσακίσουν… ακόμη και οι εύκολες κινήσεις και άλματα έχουν κάτι να σας διδάξουν. Όσο θα αντιμετωπίζετε πιο δύσκολα άλματα που είναι πιο κοντά στις δυνατότητες σας, τόσο μεγαλύτερη προσοχή θα πρέπει να δοθεί και να βασιστείτε στην εμπειρία σας για να καταλάβετε τον καλύτερο τρόπο για να τα προσεγγίσετε. Θα πρέπει να είναι σίγουροι για τον εαυτό σας, αλλά την ίδια στιγμή να μην τα υποτιμάτε.

Και όταν πρόκειται για ανώτερους αντιπάλους... το να αντιμετωπίζετε άλματα που είναι πέρα από τις ικανότητες σας, είναι μια καταστροφική συνταγή και υπάρχει κίνδυνος τραυματισμού ή χειρότερα. Αυτοί οι αντίπαλοι ή τα εμπόδια, θα πρέπει να αντιμετωπίζονται μόνο όταν δεν υπάρχει άλλη λύση.

"Εάν γνωρίζεις τον εχθρό και τον εαυτό σου, δεν έχεις ανάγκη να φοβάσαι το αποτέλεσμα ακόμη και εκατό μαχών. Εάν γνωρίζεις τον εαυτό σου αλλά όχι και τον εχθρό, για κάθε νίκη που κερδίζεις θα έχεις και μία ήττα. Εάν δεν γνωρίζεις τον εαυτό σου, ούτε τον εχθρό, θα νικηθείς σε κάθε μάχη” - Sun Tzu, Η Τέχνη του Πολέμου.


15) Δέξου ότι μερικές φορές το εμπόδιο θα νικήσει.

Θα υπάρξουν μέρες που θα αντιμετωπίσετε άλματα που είναι σίγουρα μέσα στις δυνατότητες σας, αλλά δεν θα μπορείτε να καταφέρετε με τίποτα και αυτό είναι μια αληθινή δοκιμασία της ταπεινοφροσύνης και της υπομονής σας. Σε αυτές τις περιπτώσεις θα πρέπει να επιλέξετε ανάμεσα σε μια από δύο επιλογές. Μπορείτε είτε να φύγετε και να επιστρέψετε μια άλλη μέρα ή να παραμείνετε και να παλέψετε με το  πρόβλημα με την ελπίδα ότι θα επιτύχετε. Μερικές φορές θα τα καταφέρετε, μερικές φορές όχι.

Όταν βλέπετε αρχικά ένα τρομακτικό άλμα, υπάρχει συνήθως ένα πολύ σύντομο παράθυρο ευκαιρίας, κατά το οποίο υπάρχει ένας θετικός εσωτερικός διάλογος, ο οποίος συμβαίνει στο κεφάλι σας. Αυτό θα μπορούσε να διαρκέσει από  λίγα δευτερόλεπτα έως λεπτά. Θα συγκρίνετε το άλμα με άλλα προηγούμενα, θα καθησυχάσετε τον εαυτό σας για την ικανότητά σας, θα δοκιμάσετε το σημείο προσγείωσης και απογείωσης, μπορεί να επαναλάβετε το τρέξιμο και την προσέγγιση σας μερικές φορές... αλλά τελικά αυτό το παράθυρο ευκαιρίας σταδιακά θα αρχίσει να κλείνει και οι αμφιβολίες θα κάνουν την εμφάνιση τους. Όσο μένετε εκεί, το πιο πιθανό είναι να προστεθούν και ο φόβος, ο θυμός και η αμφιβολία στην εξίσωση και το άλμα θα γίνει ακόμα πιο τρομακτικό. Θα αρχίσετε να παρά-σκέφτεστε το πρόβλημα και θα στέκεστε στις αρνητικές πιθανότητες και απαιτείται ένας συγκεκριμένος τύπος ανθρώπου για να το ξεπεράσει αυτό, να παραμείνει θετικός και να ανοίξει άμεσα το παράθυρο της ευκαιρίας και πάλι. Η σύντροφός μου περιέγραψε αυτή την κατάσταση καλύτερα από οποιονδήποτε έχω γνωρίσει μέχρι σήμερα, όταν μου είπε ότι μπροστά σε κάτι τέτοιο, νιώθει σαν να είναι μακριά έξω στη θάλασσα και προσπαθεί να πάει πίσω στην ακτή. Μερικές φορές ένα κύμα έρχεται που μπορεί να την πάρει πίσω, αν έχει την αυτοπεποίθηση να σταθεί στην σανίδα της και να το καβαλήσει... αλλά αν χάσει την ευκαιρία, τότε μπορεί να είναι μια μακρά αναμονή μέχρι να έρθει το επόμενο κύμα.

Έχω αντιμετωπίσει αμέτρητα άλματα όπως αυτό και γνωρίζω από πρώτο χέρι την αίσθηση του να μένεις και να πετυχαίνεις... αλλά και το συναίσθημα της φυγής. Αν περιμένεις πάρα πολύ καιρό, τότε συχνά δεν υπάρχει ευτυχής κατάληξη και στις δύο περιπτώσεις. Η φυγή μπορεί να σε αφήσει απογοητευμένο και θυμωμένο, αλλά και η επιτυχία μετά από τόσο καιρό, διαπιστώνοντας ότι το άλμα ήταν τελικά απλό και εύκολο μπορεί να σε κάνει πραγματικά να αισθάνεσαι χειρότερα μόλις διαπιστώσεις ότι μόλις έχασες μια-μισή ώρα ενώ θα έπρεπε να έχεις πηδήξει όταν ήρθε το πρώτο κύμα. Μερικές φορές δεν υπάρχει καμία χαρά στο να καταφέρεις τελικά ένα άλμα μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα... Είναι σαν να πέρασε όλος αυτός ο χρόνος παλεύοντας για κάτι που πιστεύεις μόνο και μόνο για να μάθεις ότι η πριγκίπισσα σου είναι σε άλλο κάστρο...

Αν είναι ένα άλμα που ξέρω ότι μπορώ να κάνω και νιώθω δυνατός, τότε γενικά θα ακολουθήσω το κύμα πίσω στην ακτή αργά ή γρήγορα... αλλά μερικές φορές θα φύγω ευγνώμων που δεν τσακίστηκα στα βράχια.

Με την εμπειρία μου έχω μάθει να αναγνωρίζω ένα άλμα που δεν θα γίνει και αντί να το βλέπω ως κάτι αρνητικό, προσπαθώ να το αντιμετωπίσω σαν να ένα παιχνίδι με έναν παλιό φίλο. Μερικές φορές κερδίζεις, μερικές φορές χάνεις, αλλά η πραγματική απόλαυση είναι να παίζεις το παιχνίδι και υπάρχει πάντα ένα άλλο κύμα για να καβαλήσεις την επόμενη εβδομάδα.


16) Η Δύναμη του τώρα

(Στην Αγγλία η φράση ‘’Break a jump’’ που ακολουθεί στην παράγραφο σημαίνει ότι κάποιος τελικά καταφέρνει να προσπαθήσει ένα άλμα το οποίο φοβόταν και δεν το δοκίμαζε, ενώ το έβλεπε συνήθως για πολύ καιρό. Στη μετάφραση θα χρησιμοποιήσω ακριβώς την ίδια Ελληνική λέξη, ‘’σπάσιμο ενός άλματος’’. Toge)

Εντάξει, ας αφήσουμε τα κοριτσίστικα λόγια περί απογοητεύσεων και συναισθημάτων και ας πάμε πίσω στον αγώνα.

Πιστεύω ότι υπάρχουν πολλά πλεονεκτήματα στο να σκοτώσεις τον δράκο εδώ και τώρα... πριν να μεγαλώσει και γίνει ένα τελείως διαφορετικό θηρίο. Είναι εξαιρετικά σημαντικό ότι ως ένα ισχυρό ανθρώπινο ον, έχεις τη δυνατότητα να ανέλθεις στο ύψος των περιστάσεων όταν το αποφασίσεις. Η ζωή δεν θα περιμένει την κατάλληλη στιγμή πριν ρίξει τα σκατά της πάνω σου, οπότε πρέπει να εξασκηθείς στο να μπορείς να ανάβεις τη σπίθα και να φουντώνεις τη φωτιά σε μια και μόνο στιγμή. Αν αυτό είναι κάτι που δεν το κάνεις ποτέ στην προπόνηση σου, θα είναι πολύ πιο δύσκολο να βασιστείς στο θάρρος, σε μια κατάσταση που θα το απαιτεί. Αλλά αν είσαι εξοικειωμένος με το αίσθημα πίεσης, αν είσαι συνηθισμένος να πηδάς μέσα από αυτό το παράθυρο ευκαιρίας και να αφήνεις κατά μέρος όλες αυτές τις μαλακίες στο κεφάλι σου και αν καταφέρεις να ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙΣ το άλμα με όλη σου την καρδιά, τότε θα έχεις σπάσει αυτό το άλμα και θα έχεις σφαγιάσει το δράκο, ανεξάρτητα από το τι θα συμβεί στην άλλη πλευρά. Γιατί το να σπάσεις ένα άλμα είναι διαφορετικό από να κάνεις ή να καταφέρεις ένα άλμα. Αν γνωρίζεις πραγματικά ότι τα έδωσες όλα και δεν άφησες πίσω ούτε χιλιοστό από την ύπαρξή σου, είτε χάσεις ή κερδίσεις, είτε τσακιστείς ή το κατακτήσεις, θα το έχεις σπάσει και θα έχεις κερδίσει την πνευματική μάχη, αν όχι και τη φυσική/σωματική.

Θα μάθεις περισσότερα κάνοντας ένα άλμα τώρα, σήμερα, αυτή τη στιγμή, από ότι επιστρέφοντας όταν είσαι «έτοιμος» και όταν γίνει εύκολα. Σίγουρα, θα μπορούσες να βρεις μια τρομακτική πρόκληση και να πάς για μερικές εβδομάδες να προπονήσεις παρόμοια άλματα, να πάς μέσα στο όμορφο, ζεστό γυμναστήριο σου και να το προσομοιώσεις με στρώμα και τελικά να πας πίσω και να το κάνεις χωρίς δισταγμό, αλλά έτσι θα έχει παρακαμφθεί ένα πολύ σημαντικό μέρος της διαδικασίας, αν όχι το πιο σημαντικό μέρος του Parkour, που είναι να αντιμετωπίζεις τις προκλήσεις με θάρρος και να επιλέγεις  το πιο δύσκολο μονοπάτι, όταν σου παρουσιάζονται. Βγες από τη βολή  σου, ανταποκρίσου στην πρόκληση και σκάψε βαθιά μέσα σου. Θύμωσε αν χρειαστεί, βρες έναν λόγο, ένα σκοπό και μια κινητήρια δύναμη που θα σε κάνει να κάνεις το άλμα. Η ώρα είναι τώρα διάολε!

Μίσησε την ιδέα του να μην το προσπαθήσεις, περισσότερο από ότι φοβάσαι τις συνέπειες του να μην το καταφέρεις και θα βρεις τον τρόπο να σπάσεις το άλμα.


17) Κάνε κάτι που σε τρομάζει σε κάθε προπόνηση

Δεν χρειάζεται να είναι τρομακτικό, αλλά  κάνε κάτι που σε κάνει να νιώθεις άβολα, κάθε φορά που βγαίνεις έξω για προπόνηση. Αυτή η τακτική έκθεση στον φόβο θα το εισαγάγει στον οργανισμό σου και θα σχεδόν θα πάθεις ανοσία από αυτόν. Θα μάθεις να επεξεργάζεσαι και να διαχειρίζεσαι αυτόν τον φόβο πιο εύκολα, δημιουργώντας συνήθειες και διαδικασίες για να ξεπερνάς τις επόμενες τρομακτικές εμπειρίες, στη ζωή ή στο Parkour.

Η ικανότητα να αντιμετωπίζεις  το φόβο είναι μια τεχνική που μπορεί να προπονηθεί και να βελτιωθεί ακριβώς όπως οποιαδήποτε άλλη τεχνική και όπως ακριβώς κάθε άλλη τεχνική στο Parkour, πρέπει να δουλεύεται τακτικά, αν ελπίζουμε να τη διατηρήσουμε και να τη βελτιώσουμε.


18) Σπάζοντας άλματα

Αυτό το θέμα αξίζει να το αναλύσουμε και να μπούμε σε λεπτομέρειες, ακόμη και αν η πραγματική ψυχική διαδικασία θα είναι διαφορετική για τον καθένα. Έχω δει ανθρώπους να προσεγγίζουν τρομακτικά άλματα με πολλούς τρόπους και με ποικίλους βαθμούς επιτυχίας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν υπάρχει αλάνθαστη μέθοδος για να ξεπεραστεί ο φόβος που νοιώθεις όταν αντιμετωπίζεις ένα νέο άλμα. Αυτό που λειτουργεί για μένα δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα λειτουργήσει σε όλους... αλλά μπορώ να σας δώσω μερικά παραδείγματα και πράγματα για να έχετε στο μυαλό σας, που θεωρώ ότι μπορεί να βοηθήσουν.

Η φράση «σπάω ένα άλμα» προέρχεται από ένα γαλλικό όρο, ο οποίος σημαίνει ‘’σπάω το φράγμα του φόβου και της ανησυχίας που σχηματίζεται τις στιγμές πριν δοκιμάσουμε κάτι τρομακτικό. Με την εξάσκηση, μπορεί να γίνει πιο εύκολο να σπάτε άλματα, αλλά είναι μια πολύ περίπλοκη διαδικασία που μπορεί πραγματικά να γίνει πιο δύσκολη κατά τη διάρκεια ορισμένων περιόδων της προπόνησής σας. Το πρόβλημα είναι ότι όσο μεγαλύτερη εμπειρία έχετε στο Parkour, τόσο περισσότερο μπορείτε να καταλάβετε τι μπορεί να πάει στραβά σε ένα άλμα και πόσο ακόμη και ένας μικρός τραυματισμός μπορεί να σας πάει πίσω όσον αφορά την προπόνηση. Όσο περισσότερο βελτιώνεστε από άποψη ικανοτήτων, τόσο περισσότερα θα έχετε να χάσετε, αν κάτι πάει στραβά. Στην αρχή αυτό δεν είναι κάτι που σκεφτόμαστε, γιατί δεν έχουμε καμία τέτοια εμπειρία για να το συσχετίσουμε και αυτός είναι ο λόγος που συχνά βλέπουμε ότι στους αρχάριους κάποιες φορές είναι πιο εύκολο να πάνε και να δοκιμάσουν κάτι δύσκολο ή τρομακτικό χωρίς πολύ σκέψη. Η άγνοια είναι ευτυχία...

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να αποφασίσεις είναι αν είσαι ένα άτομο που χρειάζεται να είναι ήρεμος για να σπάσει ένα άλμα ή κάποιος που χρειάζεται σπρώξιμο. Προσωπικά βρίσκομαι κάπου στη μέση σε αυτόν τον τομέα, αλλά όπως και πολλοί άλλοι, μου αρέσει να έχω μια σύντομη στιγμή πλήρους ηρεμίας πριν από το άλμα, τότε όπου όλες οι αμφιβολίες φεύγουν μακριά και γυρίζω το διακόπτη στο ‘’ΠΑΜΕ’’.

Όπως και αν προτιμάς να προσεγγίζεις το σπάσιμο ενός άλματος, το σημαντικότερο είναι όταν τελικά γυρίσεις το διακόπτη, να τα δώσεις όλα χωρίς κανένα δισταγμό. Αν για παράδειγμα, είναι ένα άλμα με φόρα (running precision), θα πρέπει να έχεις αποφασίσει ότι θα το κάνεις πριν κάνεις ακόμη και το πρώτο βήμα. Δοκίμασε τη φόρα όσο θέλεις πριν, αλλά μην τρέξεις προς το άλμα προσπαθώντας να αποφασίσεις προς το τέλος του τοίχου. Η αυτοπεποίθηση και η προβλεψιμότητα ελαχιστοποιούν τον κίνδυνο. Ο δισταγμός και η μη διορατικότητα αυξάνουν τον κίνδυνο. Όταν τρέξεις προς το τέλος του τοίχου και κάνεις το άλμα με μισή καρδιά, υπάρχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες κάτι να πάει στραβά. Η κατάσταση θα είναι απρόβλεπτη, διότι δεν θα ξέρεις πόση δύναμη έχεις βάλει και θα πρέπει να ασχοληθείς με πολλά πράγματα στον αέρα, πολύ γρήγορα. Αλλά όταν βάλεις όλη σου τη δύναμη, ακόμη και αν δεν το καταφέρεις, θα ξέρεις πόσο μακριά μπορείς να φτάσεις, έτσι ώστε να ξέρεις περίπου πού θα προσγειωθείς και θα έχεις περισσότερο χρόνο στον αέρα, δίνοντας σου πολύτιμο χρόνο για να επεξεργαστείς την κατάσταση και να μπορείς να αντιδράσεις καλύτερα στην προσγείωση.

Στη συντριπτική πλειοψηφία των προβλημάτων του Parkour και της ζωής, αν ξέρεις ότι μπορείς να τα καταφέρεις και προσπαθήσεις με όλο σου το είναι, τότε θα είσαι μια χαρά.

Σε μερικούς ανθρώπους αρέσει να ακούνε τους θορύβους του περιβάλλοντος. Άλλοι τραγουδούν στον εαυτό τους. Πολλοί ρυθμίζουν την αναπνοή τους πιο αργά ή γρήγορα, ενώ μερικοί κάνουν κύκλους, έτσι ώστε να μπορούν να δουν το άλμα με μια νέα ματιά και προοπτική κάθε λίγα δευτερόλεπτα. Είμαι ένας από τους ανθρώπους που τους αρέσει να μετρούν αντίστροφα στο κεφάλι τους. Αν φτάσω στο 1 και εξακολουθώ να αισθάνομαι καλά για τα πάντα, τότε τα δίνω όλα και το δοκιμάζω. Αυτή η διαδικασία αντίστροφης μέτρησης αρχίζει μόνο αφού έχω ήδη εξετάσει και επεξεργαστεί τα πάντα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή έχω ήδη ελέγξει την περιοχή απογείωσης και προσγείωσης, έχω κάνει ένα σύντομο σχέδιο για το τι μπορώ να κάνω σε περίπτωση που ‘’δώσω’’ περισσότερο ή λιγότερο και έχω δουλέψει τα βήματα της φόρας μου. Αν είναι ένα πραγματικά τρομακτικό άλμα, αλλά εξακολουθώ να θέλω να το κάνω, τότε συχνά φτιάχνω στο μυαλό μου μια κατάσταση στην οποία θα πρέπει οπωσδήποτε να κάνω το άλμα. Πείθω τον εαυτό μου ότι η παραμονή μου στο σημείο που είμαι είναι πιο επικίνδυνη από ότι να προσπαθήσω το άλμα και να μη τα καταφέρω. Αυτό δεν είναι κάτι φυσικό, θέλει πολύ εξάσκηση και σίγουρα δεν θα το συνιστούσα σε κανέναν δεδομένου ότι είναι λίγο ακραίο... αλλά δουλεύει για μένα.

Η προσπάθεια σπασίματος αλμάτων, είναι μια δοκιμή της δύναμης της θέλησης, του αυτοελέγχου και της αυτογνωσίας, αλλά υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε κάποιον που είναι προσεκτικός και υπολογίζει τις κινήσεις του και σε κάποιο απερίσκεπτο. Ένα άλμα μπορεί να είναι το ίδιο και για τους 2, αλλά η διαφορά βρίσκεται και πάλι στις λεπτομέρειες. Η πρόθεση και τα κίνητρα πίσω από την επιλογή τους να το κάνουν μπορεί να είναι εντελώς διαφορετικά.

Το να βλέπεις άλλους ανθρώπους να αντιμετωπίζουν άλματα που βρίσκονται κοντά στις μέγιστες δυνατότητες τους, είναι μια απίστευτη εμπειρία. Μπορείς να το εκτιμήσεις πλήρως μόνο όταν το άτομο και το άλμα είναι ‘’ισάξια’’ εκείνη τη στιγμή και αυτό είναι το αμέσως καλύτερο πράγμα από  να κάνεις εσύ ο ίδιος. Εκείνη τη στιγμή ακριβώς, βλέπεις έναν άνθρωπο που έχει αποβάλει από πάνω του όλη την υποκρισία και όλο το εγώ του. Δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί πίσω από τα λόγια ή τους ψευδείς ισχυρισμούς... είναι ώρα για πράξεις. Ανεξάρτητα από το πόσοι φίλοι του είναι εκεί μαζί του, είναι εντελώς μόνος. Κανείς άλλος δεν μπορεί να κάνει το άλμα για αυτόν και το ξέρει. Ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει ή παύει να υφίσταται πλήρως, οι θόρυβοι του περιβάλλοντος σβήνουν και όλη η προσοχή του είναι σε ένα μικροσκοπικό σημείο της Γης. Υπάρχει μία αόρατη, αλλά αναμφισβήτητη ενέργεια στον αέρα, μια δόνηση υψηλής συχνότητας που δεν μπορείς να ακούσεις και μία πίεση που θα μπορούσε να κοπεί με ένα μαχαίρι. Σαν ένα τρένο που περνάει χωρίς σταματημό και αναρωτιέσαι αν θα έχει το θάρρος να σηκωθεί και να πηδήξει μέσα. Αν το κάνει, τότε ακριβώς πριν πηδήξει, κάτι το ιδιαίτερο συμβαίνει. Μισό δευτερόλεπτο απόλυτης ακινησίας και ηρεμίας. Μπορείς να το δεις, όταν το έχει αποφασίσει, όταν έχει γυρίσει το διακόπτη και όταν είναι έτοιμος να ξεκινήσει. Είναι πλέον ένα θύμα της ίδιας της εμπειρίας. Έχουν όλα τελειώσει αν ριπή οφθαλμού και με την προσγείωση, οι θόρυβοι έρχονται πίσω και το γέλιο, οι επευφημίες και οι μεγάλοι αναστεναγμοί ανακούφισης, αντικαθιστούν τη σιωπή. Ο φόβος αντικαθίσταται με χαρά και αγαλλίαση... και είναι αυτό ακριβώς το συναίσθημα που κάνει το Parkour τόσο εθιστικό.

Όποια και αν είναι η προσέγγιση σου σε αυτή τη διαδικασία, έχε ως στόχο να κάνεις τη μέθοδο σου πιο αποτελεσματική με την πάροδο του χρόνου. Βρες κάτι που λειτουργεί για εσένα και να επέμεινε σε αυτό, εξασκώντας την με επανάληψη, ακριβώς όπως οποιαδήποτε άλλη τεχνική. Μάθε να εμπιστεύεσαι τη μέθοδο σου και βελτίωνε την όσο περνάει ο καιρός. Στόχος σου πρέπει να είναι η ελαχιστοποίηση του χρόνου που χρειάζεσαι για να βρεις ένα άλμα που θες να κάνεις και να το κάνεις... και αυτό είναι δυνατό μόνο μετά από ώρες προπόνησης.


19) Μην παρακολουθείς πάρα πολλά βίντεο

Το YouTube έχει κάνει πολλά καλά πράγματα για το Parkour, αλλά είναι δίκοπο μαχαίρι. Παρά το γεγονός ότι επέτρεψε στην τέχνη να διαδοθεί ευρέως, σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα και σύστησε το Parkour σε ένα τεράστιο κοινό, έχει επίσης, καταφέρει να το κάνει με έναν τρόπο που δεν πιστεύω ότι αντιπροσωπεύει τι είναι αυτό που κάνω. Περισσότερα από το 90% των βίντεο Parkour που έχω δει στο YouTube είναι κακά παραδείγματα της τέχνης που ξέρω και αγαπώ. Θα πρέπει να σκάψεις βαθιά μέσα σε ένα σωρό από σκατά για να βρεις τα ελάχιστα που αξίζουν και αν το κάνεις με βάση τον αριθμό προβολών ή δημοτικότητας, δεν έχεις καμία ελπίδα.

Η αλήθεια είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που γνωρίζω και που ζουν και εξασκούν το Parkour με το ίδιο πνεύμα και τα κίνητρα όπως και εγώ, δεν φτιάχνουν βίντεο κάθε εβδομάδα. Αν το κάνουν θα είναι αραιά και που, όταν πιστεύουν ότι έχουν κάτι σημαντικό και ουσιαστικό να μοιραστούν.  Ανεβάζουν ένα βίντεο, επειδή πιστεύουν ότι θα μπορούσε να ωφελήσει κάποιον άλλο και επειδή μεταδίδει ένα μήνυμα σε άλλους ομοϊδεάτες ανθρώπους... και όχι επειδή θέλουν ο κόσμος να δει το τελευταίο τους showreel για το οποίο ξόδεψαν περισσότερο χρόνο κατά την επεξεργασία του από ότι πέρασαν κάνοντας προπόνηση την ημέρα που το γύρισαν.
Έτσι, αν κάποιος σου συστήσει ένα βίντεο ή έχεις ελεύθερο χρόνο, τότε σίγουρα, σπατάλησε μια ώρα στο YouTube και πάρε μερικές ιδέες και έμπνευση ή τσέκαρε πώς προπονούνται σε κάποια άλλη χώρα, αλλά αν το διαδίκτυο είναι γεμάτο με βίντεο ανθρώπων που προπονούνται με έναν τρόπο διαφορετικό από τον δικό σου, να θυμάσαι ότι δεν είσαι μόνος σίγουρα και ο λόγος που δεν μπορείς να βρεις πολλά βίντεο που αντιπροσωπεύουν τον τρόπο που εξασκείσαι, είναι επειδή τα άλλα παιδιά που θα μπορούσαν να τα ανεβάσουν είναι πολύ απασχολημένα στην προπόνηση.

Αποφάσισε τι και πώς θες να προπονηθείς σήμερα και δεν χρειάζεται να ανησυχείς για τις τάσεις στην κοινότητα. Έχω δει να μεταλλάσσονται από rail precisions, kong precisions και double kongs, σε κουρέματα στυλ Justin Bieber με φαρδιές φόρμες and κολλητά μπλουζάκια, μετά σε στενά τζιν και φαρδιά μπλουζάκια  και στη συνέχεια πίσω για να επικεντρωθούν σε ορισμένες πραγματικές τεχνικές με 180 μοίρες πιρουέτα. Όλα αυτά τα σκατά είναι μόνο η επιφανειακή αναταραχή, αλλά κάτω από την επιφάνεια τα πράγματα που έχουν σημασία δεν αλλάζουν ποτέ. Επέλεξε τις δικές σου αξίες και αποφάσισε σε ποιες κινήσεις θες να βελτιωθείς... και στη συνέχεια προπονείστε τες μέχρι τελικής πτώσης.


20) Διάβασε

Διάβασε βιβλία και άρθρα από αξιόπιστες πηγές. Μάθε πώς το σώμα σου λειτουργεί και αναπτύσσεται. Κάνε ερωτήσεις και βρες τις απαντήσεις. Διάβασε βιβλία που κεντρίζουν το μυαλό, καθώς και βιβλία που θα σε διδάξουν πώς να τρως για καλύτερη απόδοση και ανάκτηση των δυνάμεων σου. Διάβασε βιβλία για το πώς να κάνεις διατάσεις, να κινείσαι και να προπονείσαι, έτσι ώστε να μπορείς να διατηρήσεις και να αναβαθμίσεις το πιο πολύπλοκο και σημαντικό μηχάνημα που θα έχεις ποτέ. Μάθε γιατί μπορούν να αποφευχθούν οι περισσότεροι τραυματισμοί που συνδέονται με τον αθλητισμό και πώς οι χρόνιοι πόνοι μπορεί να ανακουφιστούν κάνοντας μερικές απλές αλλαγές στις καθημερινές συνήθειες σας.

Αν έπρεπε να διαλέξω μερικούς από τους τίτλους που έχουν φανεί πιο χρήσιμοι για μένα τα τελευταία χρόνια, θα συνιστούσα:

Starting Strength του Mark Rippetoe

Movement του Gray Cook

Becoming a Supple Leopard της Kelly Starrett

Hagakure του Yamamoto Tsunetomo

…και οτιδήποτε από τον Jim Wendler


21) Προπονήσου μόνος σου

Υπάρχουν πλεονεκτήματα για την προπόνηση σε μικρές ομάδες που θα συζητήσουμε στο 3ο Μέρος, αλλά όταν πρόκειται για την εκπαίδευση του νου, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να βελτιώσεις ορισμένα στοιχεία από το να προπονηθείς μόνος σου. Ακόμα και τα ταπεινότερα των ψυχών φιλοξενούν ένα ‘’εγώ’’ που υπάρχει μόνο όταν βρίσκεται περιτριγυρισμένος από άλλους. Είναι ο λόγος που στέκεσαι ή κάθεσαι λίγο διαφορετικά όταν κάποιος μπαίνει μέσα στο δωμάτιο ή αλλάζεις τον τρόπο που μιλάς ανάλογα με το σε ποιον απευθύνεσαι. Είναι η αιτία της αμυντικής σου στάσης όταν κάποιος αμφισβητεί τις ενέργειές σου, ακόμη και αν έχει τις καλύτερες προθέσεις, σαν φίλος σου. Είναι ο λόγος που δικαιολογείσαι, όταν δεν θες να παραδεχτείς απλά ότι φοβάσαι να κάνεις ένα άλμα και λες "θα μπορούσα να το κάνω εύκολα αν δεν είχα αυτόν τον τραυματισμό’’.

Αλλά όταν αφαιρούμε όλες τις εξωτερικές επιρροές από την εξίσωση θα μείνει μόνο ο εαυτός μας, με όλες τις αδυναμίες μας και τα ελαττώματα μας στην επιφάνεια και πάλι. Μπορούμε να είμαστε ειλικρινείς για μια φορά και να χαλαρώσουμε ένα κομμάτι μας. Η νοοτροπία μας είναι διαφορετική και ο τρόπος σκέψης μας, η κίνηση και η προπόνηση μας αλλάζει. Δεν αναμένουμε πλέον τη γνώμη κάποιου άλλου σε κάποια προσγείωση ή δεν διστάζουμε πάνω από ένα άλμα ανησυχώντας για το πώς αυτό μπορεί να φανεί σε κάποιον άλλο. Είναι απελευθερωτικό! Και είναι επίσης πιο τρομακτικό κάποιες φορές. Χωρίς το φίλο να σε υποστηρίζει και να σε ενθαρρύνει και χωρίς την πίεση ότι κάποιος σε παρακολουθεί, ξαφνικά τα κίνητρά σου γίνονται εντελώς εσωτερικά. Πλέον δεν το κάνεις εν μέρει επειδή οι φίλοι σου αναμένουν να είναι σε θέση να το κάνεις... Όχι, ο μόνος λόγος για να κάνεις κάτι τώρα είναι επειδή το θες, επειδή το επιλέγεις, για εσένα. Κανείς δεν θα μάθει αν το έκανες ή όχι, έτσι η απόφαση να κάνεις κάτι τρομακτικό εκείνη τη στιγμή τροφοδοτείται αποκλειστικά από την αυτό-θέληση σου και τον εσωτερικό σου κόσμο. Είναι εγωιστικό, αλλά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Ίσως διαβάζοντας αυτό τώρα να σκεφτείτε ότι είμαι ένας εγωιστής μαλάκας, αλλά αυτό που προσπαθώ να επισημάνω ότι αυτό είναι κάτι που όλοι έχουμε μέσα μας, σε κάποιο βαθμό. Κάποιοι περισσότερο από άλλους. Όλοι γνωρίζουμε τον τύπο με το γελοίο ‘’εγώ’’ που δεν μπορεί να σταματήσει να μιλάει για τον εαυτό του και τα επιτεύγματά του, αλλά ακόμη και ο πιο ήσυχος, ο πιο προσγειωμένος άνθρωπος στη γη έχει ένα μικρό κομμάτι από το ίδιο πράγμα στο εσωτερικό του. Πραγματικά πιστεύω ότι όταν υπάρχει και διατηρείται υπό έλεγχο είναι ένα καλό πράγμα και ένα συνηθισμένο κομμάτι της ανθρώπινης ύπαρξης. Χρειάζεται θάρρος και είναι ευγενές να υποτάσεις τις κακές σου συνήθειες και να είσαι λίγο πιο προσεκτικός στην παρουσία άλλων... αλλά παρακαλώ, ‘’παραφερθείτε’’ μερικές φορές και ζήστε έντονες, τρομακτικές καταστάσεις μόνοι σας. Δεν θα το μετανιώσετε.


22) Δέξου ότι η οικογένεια και οι φίλοι σου, απλά δεν θα καταλάβουν ποτέ

Λυπάμαι, αλλά πολύ απλά δεν θα καταλάβουν το Parkour, εκτός και αν το δοκιμάσουν μόνοι τους και για σημαντικό χρονικό διάστημα. Μπορείτε να μιλήσετε όσο θέλετε για αυτό και να το περιγράψετε με κάθε λεπτομέρεια, αλλά ποτέ δεν θα καταλάβουν πραγματικά το νόημα του και τις ψυχολογικές αλλαγές που επέρχονται με το πέρασμα του χρόνου μέσω της προπόνησης, εκτός και αν το δοκιμάσουν. Θα νομίζουν ότι καταλαβαίνουν και ίσως ακόμη και εσείς να αρχίσετε να πιστεύετε ότι το καταλαβαίνουν… αλλά το Parkour θα πρέπει να βιωθεί για να γίνει κατανοητό. Δεχτείτε ότι ο καθένας είναι διαφορετικός και όσο και  αν θέλετε όλη η οικογένεια σας να ξέρει γιατί κάνετε αυτά τα «τρελά», μερικές φορές η άγνοια είναι πραγματικά ευλογία.

Στο Parkour κάνεις γρήγορα καλούς φίλους γιατί βλέπεις τους ανθρώπους οπως πραγματικά είναι. Σε μία και μόνο ημέρα προπόνησης μπορεί να δεις το ίδιο άτομο να γελά, να κλαίει και να αιμορραγεί. Θα δείς άτομα με φόβους, αποφασισμένους, θαρραλέους, εγωιστές και ανιδιοτελή, χαρούμενους και λυπημένους. Επειδή ξοδεύετε χρόνο με ανθρώπους σε ένα περιβάλλον υψηλού στρες, ανταλλάσοντας πλούσιες εμπειρίες μεταξύ σας, οι δεσμοί γίνονται γρήγορα ισχυροί με ανθρώπους που συμπαθείτε. Βλέποντας ανθρώπους όπως πραγματικά είναι στην προπόνηση, είναι ένας γρήγορος τρόπος για να τους γνωρίσετε τόσο όσο μπορεί να σας έπαιρνε μήνες ή χρόνια, αν βλέπατε τα ίδια άτομα κάθε μέρα στην εργασία ή το σχολείο. Στην πραγματικότητα, προτού παντρευτείς κάποιον θα έκανες καλά να τον έβαζες μπροστά σε ένα τρομακτικό άλμα, αν θες να δεις ποιος πραγματικά είναι. Πιθανότατα να μην μπορούσε να το κάνει, αλλά η ταπεινότητα, η ειλικρίνεια και η αξιολόγηση της κατάστασης θα αποκαλύψει πολλά για αυτόν.


23) Που και που κάνε κάτι τρελό

Δεν είμαι άγνωστος στις γελοίες προκλήσεις φυσικής κατάστασης και δεν νομίζω ότι θα πρέπει να είναι είστε ούτε εσείς. Αυτές οι προκλήσεις δεν έχουν κανένα νόημα όσο αφορά στην μακροπρόθεσμη, προοδευτική προπόνηση και δεν θα πρέπει να γίνονται κάθε εβδομάδα ή ακόμα και κάθε μήνα. Είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό ότι είναι περισσότερο σημαντικές για το μυαλό παρά για το σώμα. Οι αγώνες κατάκτησης τίτλου δεν έχουν κανένα νόημα από άποψη μακροπρόθεσμης, προοδευτικής προπόνησης για την πυγμαχία, από τη στιγμή που περνάς πάνω από μια ώρα δεχόμενος γροθιές στο πρόσωπο από ένα τρένο... αλλά δίνουν την ευκαιρία να δώσεις ότι έχεις και να δεις αν αυτό είναι ή όχι αρκετά καλό. Είτε κερδίσεις ή χάσεις, επιτύχεις ή αποτύχεις, τελειώνοντας με την εμπειρία θα γνωρίζεις τον εαυτό σου, τις δυνατότητές σου και τα όρια σου περισσότερο από ποτέ.
Πότε - πότε βγαίνε από τη βολή σου για να δεις πόσο μακριά μπορείς να φτάσεις, πόσο μπορείς να αντέξεις πριν εγκαταλείψει το σώμα σου. Για να ξέρεις για το τι είσαι ικανός θα πρέπει να φτάσεις πιο μακριά από ότι έχεις φτάσει ήδη και πιο μακριά από ότι είναι λογικό ή προτεινόμενο. Θα πρέπει να φτάσεις στο σημείο όπου το σώμα σου λέει να σταματήσεις... και τότε να συνεχίσεις για λίγο ακόμα.
Ένα δυνατό σώμα είναι ευάλωτο χωρίς ένα δυνατό μυαλό να το ελέγχει και η εμπειρία, η αυτοπεποίθηση και η αυτογνωσία που θα αποκομίσετε από τέτοιες προκλήσεις θα σας βοηθήσουν να γίνετε ένα ισχυρότερο άτομο.

Έτσι, είτε πρόκειται για 3 ώρες quadrupedie, 1.000 muscle ups, ένα χιλιόμετρο ισορροπίας, 500 άλματα στη σειρά, τρέξιμο μέχρι την επόμενη πόλη και πίσω πριν σκοτεινιάσει, να κουβαλήσετε το φίλο σας στο σπίτι του, το ποίο είναι χιλιόμετρα μακριά, ανάβαση ενός βουνού στο σκοτάδι ή οτιδήποτε άλλο ονειρεύεστε... επιλέξτε κάτι δύσκολο, αλλά κάτι που μόνο ΙΣΩΣ θα μπορούσατε να επιτύχετε... γιατί μια πρόκληση, δεν είναι πρόκληση, αν ξέρετε ότι μπορείτε να το κάνετε. Θέσε υψηλούς στόχους και άφησε την αμφιβολία να περάσει στην εξίσωση. Τώρα αγωνίσου για αυτό!


24) Άδειασε το μυαλό σου…

…και γέμισε το με ταινίες δράσης του '80 και τα soundtrack τους.


Μετάφραση:  Παναγιώτης  Toge Αλμανλής

Translation: Panos Toge Almanlis